Op 3 en 4 juli verzamelde zich een vloot van 85 schepen uit
vier landen voor de derde Euregioregatta op de Spaanjerd bij Ophoven, België. U
weet natuurlijk allemaal wel waar dat ligt…. Voor de geografisch minder onderlegden:
in de buurt van Stevensweert in de provincie Limburg, een ontgrondingengebied
waar nog jaarlijks vele hectaren eerste klas wedstrijdwater bijgemaakt worden.
Veertien zestienkwadraten aan de start, wat enigszins tegenviel, want in een
straal van 10 kilometer rond de start liggen er wel 100 aan de steigers. Bij
mijn beste weten is het wel de eerste keer in het 73-jarig bestaan van de BM
dat er in België zo veel zestienkwadraten in een keer aan de start verschenen.
Bij het betreden van het haventerrein sprong een aantal
zaken meteen in het oog: het mobiele regattacentrum van het KNWV, een grote
feesttent en een nog grotere haven met zo’n 700 ligplaatsen met scheepjes van,
ik schat en overdrijf niet, een gemiddelde waarde van 250 k€. De meeste onder
Duitse en Belgische vlag. Sommigen hebben personeel in vaste dienst, een
fenomeen dat zelfs op Elfhoeven nog altijd een zeldzaam verschijnsel is. Een goed
alternatief voor mensen op Saint-Tropez, Cannes en Monaco uitgekeken zijn.
Op zaterdag met een verse mast op het schip eerst maar eens
geprobeerd om iets te vinden wat op een juiste stand van de stagen en vallen
lijkt. Ben blij dat alles goed vast zit, want op weg naar de start komen voor
de wind de eerste drukkers al meteen goed door. De voorspelling was 4 – 5 Bft,
met aan de kust buien met een windsterkte 7. De kust is hier 200 km vandaag,
dus zo’n vaart zal het wel niet lopen, denken we. Als de start van de eerste
klassen plaatsvindt komt er een flinke bui in. De energie die hierbij vrijkomt
is voldoende om onze kwadraat hard te laten planeren, heel hard, heel erg hard
zelfs. De wind loopt op tot 7 á 8 Bft, is rukkerig en draaierig zoals je mag
verwachten achter twee enorme cutterzuigers. Als de mast twee weken geleden
niet was gebroken, dan zeker nu wel. Doordat het water door de H-boten,
Ynglings en de handicappers flink stuk is gevaren gaat het op het twintig meter
diepe water van dik hout zaagt men planken. Maar aan starten komen we niet toe.
Al ras verschijnt het dambord. Wat gestart was werd teruggehaald. Een half uur
later verschijnt ook vlag A onder het dambord en daarmee is het over en uit.
Tussen de buien door scheen de zon en was het goed zeilen.
Het wedstrijdcomité mag echter geen enkel verwijt worden
gemaakt. De onweersbuien maakten die middag een verder optreden tot een
onverantwoorde en hachelijke zaak.
Zondag onder een stralende zon het water op. De temperatuur
nadert tot 20°C. De wind mag er nog steeds zijn; 3 – 5 Bft. Het water is diep
en helder. Het is een vreemde gewaarwording om steeds die grote witte plaat
schuin onder onze boot te zien uit steken. We zeilen veel te vaak op baggerige
plasjes met onze kwadraten. De startlijn ligt er netjes in. De onderboei heeft
voordeel, maar de wind heeft ook de neiging tot ruimen. Dus u zeg het maar. We
vrezen dat een aantal lastpakken bij de start onder ons komt liggen en voor de
aardigheid ook nog een paar erboven om ons met vereende krachten te sandwichen.
Maar dat gebeurt niet. Een seconde of twintig voor de start trekken we onze
schoten door en zullen de anderen voor de komende drie kwartier van een
richtpunt voorzien. Jos Somers wint de sprint van het peloton.
De tweede wedstrijd wordt een herhaling van zetten. Daarbij
vinden we ‘en passant’ uit dat een achterblijvende Spanker toch nog harder
planeert dan een kwadraat. Aan de wind blijkt het echter een moeilijk verhaal
voor deze beginnende zeiler.
De derde wedstrijd duurde wat langer dan de eerste twee
omdat het laatste kruisrak wat verlengd werd. Fred Michiels van Kessenich werd
tweede, vlak voor Jos Somers. Ook hier doen we zeer interessante ontdekkingen:
een Scow Tempo heeft de zelfde rating als een kwadraat en loopt dus aan de wind
net zo hard en hoog (als wij). Wij vonden dat leuk. Zij niet, want een 16m2
produceert aanmerkelijk meer vuile wind en vuil water!
Frans Maas Geesteranus deed de prijsuitreiking. Alle 85
zeilers werden één voor één naar voren geroepen. Alle sponsors werden genoemd.
Alle organisatoren kregen een applaus. Alle jonge meisjes en mooie vrouwen
werden gezoend door een lang niet zo knappe Belgische meneer.
De prijswinnaars kregen allen bekers met grote oren waarvan
er wel veertien in een dozijn gaan. Beste Menno: België wacht op u. Met zoveel
vrijgevige sponsors mag het geen probleem zijn om volgend jaar een mooi
Euregioprijsje voor ons te maken…
Samenvattend. De Euregioregatta is een prachtige serie voor
mensen die eens wat anders willen. Voor mensen bijvoorbeeld die hun boot aan de
onderkant willen zien zonder hem steeds om te hoeven draaien. Met Riekie Schraa
op het startschip van de RRZV kan er eigenlijk niets meer misgaan. We zouden er
prachtig nationale kampioenschappen kunnen organiseren, tenminste als Ophoven
en Kessenich in 1839 niet aan België waren toegewezen en als die zeven joekels
van baggerschuiten eens onderdeel uit zouden maken van de Belgische kustwacht.
Maar ja, zolang die er nog liggen wordt de plas nog wel elk jaar flink groter.
In 2010 dan maar, of dan toch weer De Blauwe Stad?
De vierde Euregioregatta vind opnieuw plaats op De Spaanjerd
en wel op 25 – 26 juni 2005. Noteer die datum. U bent allemaal meer dan welkom!
Laatste wijziging:
4 juli 2004